Jako substancje
słodzące określa się
naturalne i syntetyczne
dodatki do żywności, które mają specyficzny
słodki smak o różnym natężeniu. Intensywność słodzenia
tych substancji określa się w stosunku do słodkości
roztworu wodnego wzorca 10% roztworu cukru
(sacharozy), którą przyjmuje się za 1.
Substancje
słodzące dzieli się na trzy zasadnicze grupy:
Cukry naturalne,
głównie glukoza, fruktoza,
sacharoza, o intensywności słodzenia od 0,4 do 1,8.
Cukry nie są zaliczane do "sensu stricto"
dodatków (technologicznych) do żywności, natomiast
są traktowane jako substancje dodawane, nie
oznaczane symbolem E.
Cukry
modyfikowane - wielowodorotlenowe alkohole
cukrowe o intensywności słodzenia od 0,3 do 1,0.
Syntetyczne
środki słodzące - słodziki o bardzo wysokiej
intensywności słodzenia: od 30 do 4000.
Ksylitol (C5H12O5, mezo-pentano-1,2,3,4,5-pentaol) –
pięciowęglowy alkohol polihydroksylowy słodki w smaku (cukrol)
to cukier brzozowy (Xylitol). W przeciwieństwie do
cukrów sześcio- i dwunastowęglowych - tj. glukoza,
fruktoza, sacharoza i laktoza - ksylitol nie
fermentuje w przewodzie pokarmowym.
Stosowany w przemyśle spożywczym do słodzenia jako dodatek
do żywności E967, głównie gum do żucia i cukierków ze
względu na działanie przeciwpróchnicze. Ksylitol
pomaga w przyswajaniu wapnia, dlatego pozytywnie
działa na zęby i kości. Zalecany jest dla osób
zagrożonych i dotkniętych osteoporozą, gdyż
zwiększa przyswajanie wapnia, poprawiając tym
samym konsystencję kości.
Wzmacnia mineralizację szkliwa zębowego,
efektywnie regenerując drobne ubytki. Jednocześnie
hamuje procesy próchnicze oraz zapalenie dziąseł i ozębnej.
Stymuluje napływanie śliny, co przeciwdziała wysychaniu
śluzówki w ustach.
Ksylitol jest przetwarzany w organizmie z
minimalnym udziałem insuliny, wskutek czego ma
indeks glikemiczny dziewięciokrotnie niższy od cukru
(sacharozy). Zalecany również dla diabetyków, ponieważ
jest metabolizowany przy niewielkim udziale insuliny.
Posiada wielokrotnie niższy indeks glikemiczny (IG:8) niż
glukoza czy sacharoza. Dzięki temu jest bardzo
bezpieczny dla diabetyków. Ponadto posiada
prawie dwa razy mniej kalorii niż cukier.
Redukując wydzielanie insuliny przeciwdziała
otyłości oraz procesom przedwczesnego starzenia.
Tym samym ksylitol przyswojony przez organizm
wspomaga usuwanie wolnych rodników, przyczyniając
się do przedłużenia sprawności tkanek i narządów.
Jest skutecznym środkiem przeciwko szkodliwym
bakteriom jelit, np. Helicobacter pylori,
mającej udział w owrzodzeniu żołądka. Ogranicza
rozwój pleśni i drożdżaków - m.in. Candida
albicans - w przewodzie pokarmowym. Zmniejsza
też łaknienie cukru. Dzięki antybakteryjnemu
działaniu podnosi ogólną odporność organizmu.
Praktycznie jedna trzecia ksylitolu zostaje zaabsorbowana
przez wątrobę, a pozostała ilość w głębi jelit działa
jak rozpuszczalny błonnik, powodując wytwarzanie
specyficznych kwasów tłuszczowych. Mają one regulujący
wpływ na poziom glukozy i tłuszczów w krwiobiegu.
Nie powinno się spożywać więcej niż 40 g ksylitolu
dziennie.
Ksylitol znajduje się w Lion Kids Multiwitamin + D
Ciekawostka
Popularny słodzik ksylitol podobnie jak czekolada, może
u psów powodować poważne uszkodzenie wątroby, a nawet
śmierć. Spożycie ksylitolu w ilości >100 mg/kg masy ciała
wywołuje u psa wydzielanie dużych ilości insuliny,
prowadząc w konsekwencji do znacznego obniżenia poziomu
cukru we krwi (hipoglikemii)[2].
W przemyśle farmaceutycznym mannitol pełni rolę
słodziku, wypełniacza i nośnika (tabletki, granulki,
drażetki, tabletki matrycowe). Wiąże niektóre
makroelementy,
przez co dodawany jako stabilizator do preparatów
mineralno-witaminowych.
Mannitol ma spore zastosowanie w przemyśle spożywczym
(pod symbolem E 421) i kosmetycznym.
Z tego względu, że słodki smak mannitolu daje dodatkowy
efekt chłodzenia – jest używany przy wyrobie
niektórych słodyczy, a głownie gumy do żucia. Ponadto to
dobry nośnik, wypełniacz, środek przeciwzbrylający,
utrzymujący wilgotność produktu. Jest dodawany do dżemów,
galaretek, marmolad, nadzienia i produktów mleczarskich
(sery). Jest droższy niż pokrewny sorbitol.
Mannitol (mannitolum, mannit) jest alkoholem cukrowym
(sześciowodorotlenowym) występującym u zwierząt i roślin.
Stanowi rodzaj materiału energetycznego i ochronnego,
wchodzi w skład tkanek i jest substancją osmotycznie
czynną. Zimą zapobiega zamarzaniu bezkręgowców i kręgowców
oraz roślin oraz przeciwdziała powstawaniu kryształów lodu
w komórkach ciała roślin i zwierząt, zapobiegając ich
uszkodzeniu. Uczestniczy też w regulacji ciśnienia
osmotycznego komórek. Dużo mannitolu produkują rośliny z
rodziny trędownikowatych (Scrophulariaceae), oliwkowatych
(Oleaceae), ponadto jest to metabolit glonów, bakterii i
sinic.
Dlatego też, mannitol podobnie jak inne alkohole cukrowe
działa na skórę: nawilżająco, ochronnie przed czynnikami
atmosferycznymi, przeciwświądowo i regenerująco.
Zastosowany zewnętrznie hamuje rozwój bakterii patogennych
na skórze i błonach śluzowych. Ponadto w kosmetykach
zapobiega przedwczesnej utracie wody. Poprawia smak i
konsystencję past do zębów i płynów do płukania jamy
ustnej.
Mannitol znajduje się w Lion Kids Multiwitamin + D
Sukraloza jest ok. 600 razy słodsza od zwykłego
cukru. Jest bezpieczniejsza w użyciu od innego, powszechnie
stosowanego słodzika - aspartamu, gdyż jest trwała w szerszym
zakresie temperatury i pH. Dzięki temu można ją stosować
również w wyrobach piekarniczych i kwaśnych napojach.
Tylko niewielka część sukralozy rozkłada się w organizmie,
reszta zostaje wydalona w niezmienionej postaci.
Sukraloza nie jest szkodliwa, ale podobnie jak aspartam,
rozkłada się na związki: chloroglukozę i chlorofruktozę, które
mogą być toksyczne, ale w dużo większych ilościach niż te,
które znaleźć można w produktach spożywczych.
Sorbit jako syrop sorbitowy to zamiennik cukru.
W naturalnej postaci występuje w niektórych owocach takich jak
np. śliwki, jabłka, czereśnie i winogrona czy
też jarzębina. Jako dodatek do żywności figuruje pod
numerem
E 420.
E420 (i) Sorbitol
E420 (ii) Syrop sorbitolowy
Sorbitol to organiczny związek chemiczny z
grupy cukroli, alkohol heksahydroksylowy. Nazwa „alkohol
wielowodorotlenowy” może okazać się myląca. E420 nie zawiera
alkoholu (etanolu). To bezbarwna substancja krystaliczna o
słodkim smaku, dobrze rozpuszczalna w wodzie. Nie ma
ograniczeń dla stosowania E 420.
E420 może być spożywany przez wszystkie grupy religijne oraz
wegan i wegetarian.
Zwykle nie występują żadne efekty uboczne,
niemniej niektóre osoby mogą mieć objawy nietolerancji już po
spożyciu 5 gramów sorbitolu jako słodzik. Niepożądane skutki
pojawiają się po spożyciu ok. 25-30 gramów sorbitolu w
pojedynczej dawce, co znacznie przewyższa ilości zwykle
stosowane w produktach spożywczych.
Otrzymywana drogą częściowej enzymatycznej hydrolizy inuliny,
otrzymywanej metodą ekstrakcji z korzeni cykorii (Cichorium
intybus). Zawierają ją również w dużej ilości maliny i w
mniejszej - inne owoce.
CHARAKTERYSTYKA:
Biały drobnokrystaliczny proszek. Wilgotność <5%. Łatwo
rozpuszczalny w wodzie (355g). Słodkość 12,2. Wart. energ.
17,2 KJ (4,1Kcal)/g. W handlu występuje również w postaci
syropu o zawartości 75-85% fruktozy.
WŁAŚCIWOŚCI: Zamiennik cukru.
Maskuje gorzki posmak syntetycznych słodzików np. sacharyny
lub innych produktów spożywczych. Dobra rozpuszczalność.
Obniża temperaturę zamarzania. W podwyższonej temperaturze
powoduje nieenzymatyczne zbrunatnienie.
ZASTOSOWANIE: Żywność dla diabetyków,
napoje, przeciery, dżemy owocowe, galaretki. wyroby
cukiernicze i piekarskie. Nie nadaje się do produktów o długim
okresie składowania.
http://www.noni.com.pl/fruktoza.htm
Książka, Prescription for Nutritional Healing, (Zalecenia dla
Leczenia Poprzez Żywienie) napisana przez James i Phyllis
Balch, wymienia aspartam wśród "trucizn chemicznych." Jak sam
zobaczysz, jest on właśnie jedną z nich. Ilu waszych
znajomych ma chroniczne bóle głowy, zaburzenia
neurologiczne, ilu spośród kręgu waszych rodzin lub
przyjaciół cierpi na stwardnienie rozsiane? Ile znacie
osób z rakiem mózgu?
Koniecznie zobacz ten film.
Aspartam jest kombinacją
trzech substancji chemicznych: Kwasu asparaginowego
(40%), Fenyloalaniny (40%) i Metanolu (10%).
Bezpieczeństwo
stosowania aspartamu było przedmiotem wielu badań naukowych i
licznych kontrowersji społecznych. Dla eksperta znającego
podstawowe zagadnienia, to o czym się tu mówi jest
jednoznacznie lub... potencjalnie trucizną, aspartam wszedł na
rynek i zrobił oszałamiającą karierę. Ze wszystkich dostępnych
na rynku, Aspartam jest najbardziej niebezpieczną substancją
dodawaną do żywności ! ! !
Aspartam został
odkryty przez przypadek w 1965 , kiedy James Schlatter, chemik
firmy G. D. Searle Company testował lek przeciw wrzodom
żołądka. Aspartam został dopuszczony do stosowania w suchych
produktach spożywczych w 1981 i w napojach gazowanych w 1983
roku.
Aspartam odpowiada za ponad 75% doniesień o niekorzystnych
reakcjach na dodatki do żywności przekazywanych do FDA.
Wiele z tych reakcji jest bardzo poważnych włączniez
atakami padaczkii zgonami, jak to ostatnio
ujawniono w raporcie US Department of Health and Human
Services (odpowiednik naszego Ministerstwa Zdrowia i Opieki
Społecznej) z lutego 1994. Kilka z 90 różnych udokumentowanych
symptomów wymienionych w raporcie jako powodowane przez
aspartam to:
bóle głowy / migreny, zawroty głowy, napady epilepsji,
nudności, drętwienia, skurcze mięśni, przybieranie na wadze,
wysypki, depresje, zmęczenie, drażliwość, częstoskurcz serca,
bezsenność, problemy z widzeniem, utrata słuchu, palpitacje
serca, trudności z oddychaniem, ataki niepokoju, niewyraźna
wymowa, utrata smaku, szum w uszach, zawroty głowy, utrata
pamięci i bóle stawów.
Badacze i lekarze studiujący niekorzystne działanie aspartamu
stwierdzili, że jego spożywanie
może się przyczynić do wywołania lub pogorszenia stanu w
następujących chorobach chronicznych:
Chemicznie, aspartam, jest dipeptydem składającym się z dwóch
występujących naturalnie aminokwasów - fenyloalaniny i kwasu
asparaginowego (ekscytot9oksyna), z których są zbudowane liczne białka. W
organizmie człowieka rozkłada się on na te dwa aminokwasy,
stąd długo wydawało się, że jego spożycie nie wiąże się z
żadnym ryzykiem, oprócz osób chorych na fenyloketonurię, które
nie metabolizują fenyloalaniny.
Aspartam jest kombinacja trzech substancji chemicznych:
Kwasu asparaginowego (ekscytotoksyna), fenyloalaniny i
metanolu.
Pod koniec lat 90. XX w. opublikowano wyniki kilku wyrywkowych
badań, które sugerowały występowanie związków między
spożywaniem aspartamu i chorób takich jak rak mózgu i
układu limfatycznego. Jak dotąd nie przeprowadzono jednak
dokładnych badań na większą skalę, które potwierdziłyby lub
zaprzeczyły wcześniej wspomnianym doniesieniom. Wątpliwości
wzbudzone przez te publikacje, powiązane z konfliktem interesu
koncernów produkujących różne środki słodzące, doprowadziły do
licznych dysput publicznych na temat tego związku chemicznego.